Świątynia jest częścią unikalnego kompleksu urbanistycznego położonego na wzniesieniu w centrum wsi. Oprócz świątyni w jego skład wchodzi osobna dzwonnica, przylegający do niej cmentarz oraz drewniana zagroda z gontowym dachem i bramą wejściową, którą nakrywa stożkowy daszek z makiem. Sama cerkiew jest prototypem tzw. cerkwi typu łemkowskiego. Pochodzi z 1658 roku i jest jedną z najstarszych drewnianych budowli sakralnych obrządku bizantyjskiego na Słowacji. Cerkiew posiada trzy wieże. Konstrukcja jest zrębowa w kształcie trzech kwadratów ułożonych na jednej osi ze wschodu na zachód, z zewnątrz pokryta jest pionowo ułożonymi deskami. Konstrukcja zrębowa jest również stosowana w konstrukcji fałszywych, jakby poprzecznych sklepień schodkowych (ściętych ihlanów) w sanktuarium i nawie. Układ poszczególnych części kościoła symbolizuje Trójcę Świętą.
Dach jest pokryty gontem. Namiotowy dach nad sanktuarium i nawą główną wykończony jest krótkimi kwadratowymi konstrukcjami, na których zakotwiczone są stożkowe korpusy. Do nich przymocowane są barokowe wieżyczki cebulowe, zakończone małymi stożkowymi przedłużeniami pokrytymi gontem, na których zamontowane są krzyże z kutego żelaza.
Wieże rosną stopniowo od małej wschodniej nad sanktuarium (prezbiterium) poprzez środkową część, nawę (która jest największa i ma otwartą kopułę z bali) aż do zachodniej najwyższej, pryzmatycznej wieży (nad narteksem - tzw. babincom), która jest pozbawiona stożkowych konstrukcji i mieści dzwony.
Drewniane belki poprzeczne kościoła posadowione są na kamiennym fundamencie (cokole), którego największa wysokość znajduje się poniżej sanktuarium i wynosi około 35-40 cm. W przeszłości to kamienie piaskowca tworzyły tzw. fundament, bez żadnego spoiwa (do końca XX wieku). Obecnie szczeliny między kamieniami wypełnione są mieszanką betonową. Podłoga wewnątrz kościoła ma żwirowo-piaskową podstawę, na której ułożone są dębowe belki, a na nich przybite są obrobione, zaokrąglone deski.
Na początku I wojny światowej najmniejszy i największy dzwon były używane do celów wojskowych. Dzwony zostały wymienione przez mieszkańców wsi dopiero w drugiej połowie lat dwudziestych XX wieku. Największy dzwon został wykonany przez miejscowego leśniczego Michala Zelizňáka, pracującego w służbie właściciela lasu, a najmniejszy dzwon został dostarczony przez mieszkańców wsi w ramach zbiórki publicznej. Najstarszy dzwon ma rok 1759 na zewnętrznej ścianie odlewu, co oznacza rok jego budowy.
Barokowy wystrój wnętrza nawy od strony północnej uzupełniają malowidła ścienne na drewnie z lat 90. XIX w. przedstawiające sceny z Biblii - Apokalipsę (Sąd Ostateczny) i Ukrzyżowanie. Z tego samego okresu pochodzi ikonostas o rokokowej formie, na którym znajdują się trzy rzędy ikon.
Zewnętrzny wygląd kościoła jest pod wpływem bizantyjskiej sztuki sakralnej. We wnętrzu ikonostas i ołtarz są charakterystyczne dla obrządku bizantyjskiego, ale niektóre obrazy i ikony świadczą również o wpływie obrządku łacińskiego.
Teren kościoła otoczony jest zagrodą z bali (domek piętrowy z dachem krytym gontem), która została odrestaurowana w 2008 roku. Wejście do kościoła prowadzi przez drewnianą dzwonnicę, która ma stożkowy dach i pochodzi z XIX wieku.
Źródło: www.drevenchramy.sk
Zdjęcia: Henryk Bielamowicz
