W 1929 r. Żydowskie Towarzystwo Opieki nad Chorymi (hebr. Chewra Bikur Cholim) przebudowało jeden z domów na synagogę przy dzisiejszej ulicy Klasztornej. Jest to prosty budynek zwrócony wschodnią fasadą do ulicy, zdominowany przez parę gotyckich łukowych okien i hebrajską nazwę stowarzyszenia. W prawej części budynku znajduje się długi korytarz, przez który wchodzi się do wszystkich pomieszczeń: sali modlitewnej, gabinetu, galerii dla kobiet na pierwszym piętrze oraz korytarza prowadzącego na dziedziniec, gdzie zachowały się pozostałości budki sukkot. Najbardziej reprezentacyjną przestrzenią jest sala modlitewna. Ławki zwrócone są w stronę wschodniej ściany. Pomiędzy dwoma gotyckimi oknami znajduje się skrzynia z Torą. Ograniczenia przestrzenne oryginalnego budynku znajdują odzwierciedlenie w projekcie galerii dla kobiet. Na południowej ścianie znajdują się freski imitujące nieistniejące skrzydło galerii. Całe wnętrze zdobią dekoracyjne malowidła ornamentalne. Synagoga przetrwała II wojnę światową bez zniszczeń dzięki bohaterstwu Anny Koperniech, nieżydowskiej administratorki, której udało się uchronić budynek przed atakami okolicznych mieszkańców, gwardzistów czy wojsk niemieckich. W okresie komunistycznego totalitaryzmu i po jego upadku synagogą bezinteresownie opiekował się ostatni członek bardejowskiej gminy żydowskiej, Maximilián Špíra. Dlatego budynek jest jedną z najlepiej zachowanych synagog na Słowacji, a jednocześnie imponującym pomnikiem żydowskiej przeszłości miasta.
