Świątynia została zbudowana w 1752 roku. Podczas działań wojennych w ramach operacji karpacko-dukielskiej, podczas bitwy czołgowej, w dolinie śmierci, w październiku i listopadzie 1944 r. kościół został uszkodzony. Mieszkańcy wsi przyczynili się do jego odbudowy w 1945 roku. Od 1968 r. kościół jest narodowym zabytkiem kultury.
Wieża kościoła zwieńczona jest makiem z tamburynem i kutym metalowym krzyżem, który wyrasta z konstrukcji budynku. Dwupoziomowe dachy namiotowe nad sanktuarium i nawą zwieńczone są stożkowymi wieżyczkami pokrytymi gontem z krzyżami z kutego żelaza. Cała chata z bali, podobnie jak inne drewniane kościoły na zewnątrz, jest pokryta pionowo ułożonymi deskami z listwami, które zostały odnowione w 2001 roku. Przed portalem kościoła znajduje się mały hol wejściowy, którego dach jest również pokryty gontem.
We wnętrzu cerkwi na ścianach zachowały się pozostałości malowideł ściennych. Barokowy czterorzędowy drewniany ikonostas z carskimi drzwiami pochodzi z II połowy XVIII wieku. Część ikon wkomponowanych w ikonostas pochodzi z wcześniejszego okresu. Ikonostas i ołtarz zostały odrestaurowane w latach 1969-1970. Został on ponownie odrestaurowany w 2005 roku. Na ołtarzu znajdują się tak zwane miniaturowe zabytkowe kolumny i małe tabernakulum z ikoną Matki Boskiej.
Dzwonnica z trzema dzwonami z drugiej połowy XX wieku została zbudowana w XIX wieku i znajduje się na miejscu dzwonnicy z XVIII wieku Na północny zachód od świątyni znajduje się masywna drewniana dzwonnica zbudowana na podwyższonym kamiennym fundamencie (NKP). Konstrukcja jest słupowa. Na szczycie ustawiony jest krzyż z trójramiennym prostym krzyżem. W dzwonnicy znajdują się trzy dzwony z 1971, 1948 i 1970 roku.
Źródło: www.drevenchramy.sk
Zdjęcia: Henryk Bielamowicz
