"Dolina Śmierci" to obszar, w którym po przekroczeniu granicy czesko-słowackiej w dniach 25-27 października 1944 r. miały miejsce najcięższe bitwy czołgowe wojsk radzieckich. Jest to dolina na Wyżynie Ondawskiej, która została utworzona przez potok Svidničanka. Jej nazwa pochodzi od największej bitwy czołgowej, która miała miejsce w dolinie w ramach operacji karpacko-dukielskiej.
Przeszkoda przeciwpancerna - igła - ząb smoka
Pojazdy pancerne, a w szczególności czołgi, przeszły znaczny postęp techniczny podczas II wojny światowej, a wydarzenia na polach bitew tego konfliktu pokazały, że często decydowały one o wyniku bitwy. Z tego powodu w strefie obrony przed czołgami stosowano tzw. środki aktywne i pasywne. Chodziło o to, by spowolnić czołgi i skierować je w strefę, w której mogłyby zostać łatwo zneutralizowane przez broń przeciwpancerną. „Zęby smoka“ były używane przez kilka armii w Europie. Niemcy używali ich na szeroką skalę na Linii Zygfryda i Wale Atlantyckim. Miny były często umieszczane pomiędzy każdym „zębem smoka“ w celu rozbrojenia czołgów. Trójkątne igły były zazwyczaj umieszczane w linii i w kierunku oddalonym od przewidywanego natarcia wroga.
Raz na dwa lata w Ulu Śmierci 200 statystów odtwarza bitwy z czasów II wojny światowej.
źródło: wieś Kružlova
zdjęcie: wieś Kružlova, Wojskowy Instytut Historyczny
Mapa
Galeria
