Ewangelicy i kalwiniści wykorzystywali głównie starsze gotyckie, wcześniej katolickie kościoły i tylko wyjątkowo budowali nowe. Kamień węgielny uroczyście położono 25 lipca 1642 roku. Przez kilka lat kościół był połączony sklepionym przejściem łączącym go z południowym skrzydłem budynku kolegium protestanckiego z 1716 roku. Kościół kilkakrotnie płonął. Z wnętrza pierwotnego kościoła zachowały się renesansowe ławki z końca XVII w. oraz stalle (późnobarokowe stołki z ostatniej tercji XVIII w.). Organy z 1642 roku są jednym z najpiękniejszych zabytków barokowych Preszowa. Jeden z koców, ozdobiony motywem ostów, pochodzi z XVIII wieku i był wystawiany na Wystawie Światowej w Paryżu w 1900 roku. W kościele dominuje ołtarz zbudowany w stylu klasycystycznym w 1865 roku. Pośrodku znajduje się obraz z biblijnym motywem Jezusa i Samarytanki. Oryginalny obraz został namalowany przez Charlesa Brocký'ego, nadwornego malarza brytyjskiej królowej Wiktorii. Pod lewymi schodami znajduje się boczna krypta ze szczątkami czterech ofiar Procesu Krwi w Preszowie z 1687 roku. W krypcie kościelnej znajdują się szczątki 17 jezuickich zakonników i przełożonych, którzy zostali tu pochowani w XVIII wieku. Wraz z sąsiednim kolegium ewangelickim tworzy kronikę historii reformacji i kontrreformacji. Przez 89 lat działali tu jezuici, po rozwiązaniu ich zakonu kościół i kolegium zostały wystawione na publiczną licytację, a w XVIII wieku ewangelikom udało się je odzyskać (odkupić).
Zdjęcie: OOCR Región Šariš, Jozef Kotulič
Mapa
Galeria
